Johan in de Steets

Het is dan eindelijk zo ver! Mijn ´ride´ is ge-upgrade van fiets naar auto! En wie had gedacht dat mijn eerste auto een krachtbron in de vorm van een 5.0 liter V8 met 185 HP zou hebben? Mocht ik geitenwollensokken gehad hebben, dan moesten die nu maar even opgeborgen worden…

Na een tijd een beetje getwijfeld te hebben, eerst OF er een auto moest komen, daarna WAT VOOR auto, toch maar de knoop doorgehakt. Het is een big-ass oude truck geworden. Omdat die dingen gewoon hartstikke gaaf zijn en je hier tenslotte ook een beetje moet integreren. En met een verbruik van 1 op 16 (miles per gallon, reken dat maar even uit) doe ik inderdaad aardig mee hier! Maar voor de brandstof kosten boeit dat niet, een liter benzine kost hier omgerekend iets van 0.44 Eurocent.

De rest van de specs: De truck is een ouwe 1988 Ford F150, met een extended cap (dat betekent dat er een achterbank in zit, en je er dus met zn 6en in kan zitten). En hij heeft relatief weinig ´miles´ op de teller, goeie bandjes, 2 gastanks, en een soepel lopende motor en transmissie. Hij heeft ook wat probleempjes zoals niet functionerende electrische ramen en een afgebroken ruitewisserknopje (doet het overigens wel). De Delaware drivers licence is ook binnen gekopt na even een blokje om te zijn gereden met een erg vriendelijke examinator.
Kortom, ik ben klaar voor de winter!

Dat was even een zeer gelukkig moment vanochtend: Ik kreeg bericht dat mn telefoon (die ik in het hotel in New Hamshire had laten liggen) TOCH gevonden was! En hij is inmiddels onderweg met de dappere pakketbezorgers van UPS.

Dat scheelt me dus een enorme hoop gedoe (en geld)!

Pa en ma misten zoonlief kennelijk nogal, en het leek hen ook vooral leuk om een roadtrip in de USA te maken. Mooie gelegenheid dus om 2 weken Grijpskerk, Nederland en een heel continent achter zich te laten en naar Wilmington af te reizen!

Toen de drukte in Grijpskerk even achter de rug was, waren de tickets zomaar geboekt: 19 oktober kwamen ze dan ook aan in Philadelphia. Een aardig ruime en splinternieuwe Chevrolet stond op het vliegtuig klaar om voor de komende twee weken voor vervoer te zorgen.

Vrijdags kon ik ze rondleiden op het DuPont terrein, wat niet helemaal zonder meer kan. Erg fijn dat we daar dus toestemming voor gekregen hadden. Erg leuk om ze kennis te laten maken met mn huidige collega´s! De rest van de dag in Philadelphia rondgelopen, om ´s avonds een hotel in Washington DC te boeken.

´D.C.´ was namelijk de bestemming voor het weekend. ´s Ochtends eerst nog even bij een aantal autodealers langsgeweest, wat ik erg kon waarderen. We hadden een mooi hotel vlakbij het Pentagon, dat een shuttlebus service had die elk half uur ging. Prima dus. Zondags hadden we de kans om een lijstje met mooie bezienswaardigheden die op de foto moesten af te werken. En verder in het indrukwekkende Holocaust museum geweest, en wat korter in het natuurmuseum en the national gallery of art (met een erg gave Dutch exhibition ).

Maandag ochtend was het dan weer afscheid nemen, na een erg geslaagd weekend! Ouders op naar New York, ik op naar DuPont.

Jawel, afgelopen vrijdag de 13e was het dan zover: Afreizen naar Boston per vliegtuig om daar met een stel hollanders in een SUV te stappen om bomen te bekijken (en mn telefoon te verliezen bleek later…). De piek van de foliage (qua kleur o.a.) in New England lag ongeveer op dat weekend, en dit leek ons een leuke gelegenheid daar eens rond te touren.

Het plan bestond al langer om Michiel de MIT student op te zoeken in Boston. Aangezien Gerwin en Phebo ook in deze stad zo´n 338 mile ten noorden van mij zitten, ontstond al snel het idee om er met z´n 4en op uit te trekken.

Na een vlucht(je) van 1,5 uur over o.a. een schitterend verlicht en herkenbaar Manhattan kwam ik aan in Boston, waar Gerwin en Phebo me stonden op te wachten. Zij moesten namelijk de auto huren, aangezien ze 25+ zijn (scheelt nogal in de prijs).
HELAAAS waren de al redelijk riante ´full size´ auto´s op, dus moesten we in een SUV. ´Of daar wel 4 personen in passen´ vroeg Phebo nog even voor de zekerheid. Ja dus

Na enige versnaperingen op vrijdag avond, zaterdag avond enigszins op tijd noordwaarts vertrokken richting New Hampshire. Erg mooie natuur daar, dus we hebben een flinke detour langs het Winnipesauke meer genomen. Om onze conditie te testen, zijn we ´eventjes´ mount israel opgelopen. Dat bleek toch wel een aardige klim, maar het uitzicht was dat absoluut waard!
Zondag´s was het dan tijd voor de ´100 most scenic miles´ route, die Phebo van een collega had gekregen. Dit was een rondje vanaf het plaatsje van ons hotel, langs een aanta bezienswaardigheden en gewoon een erg mooie route qua natuur. Onderweg hebben we Mount Washington beklommen, met de auto deze keer. Deze berg is bijna 2000 meter, de hoogste van het gebied. Dat betekent dat de bomen veranderen van eiken en dergelijke tot naaldbomen die steeds kleiner worden. Op het laatst zijn het alleen nog wat kale rotsen.
Het laatste stuk van de route was de wereldberoemde Kancamagus Highway, een erg mooi stukje weg door bossen, met hier en daar een schitterend uitzicht, en langs een riviertje. (die rivier heeft vast ook een mooie indianenaam).

´s Avonds bij terugkomst in Boston nog ff een hapje gegeten, en toen was daar het afscheid van Gerwin en Phebo (´O! We moeten hier uit de metro! Tot ziens!!´). Met Michiel per ongeluk een buikdansoptreden bijgewoond, en nog even de coolste blueskroeg van Cambridge ontdekt.

De laaste dag een beetje over het MIT terrein rondgelopen en naar de ´body worlds 2´ tentoonstelling geweest. Dit is een vrij indrukwekkende tentoonstelling van een gekke Duitser die lijken geplastificeerd heeft en in educatieve/kunstzinnige poses neer heeft gezet. Het klinkt enigszins luguber, maar dat viel erg mee, het was heel interessant. Erg boeiend om dat te kunnen zien, normaal moet je daar geneeskunde voor studeren.

Na ff vlot wat Aziatisch eten naar binnen gewerkt hebben was het tijd om mn tandpasta en douchegel in te leveren op het vliegveld… Terug naar Delaware!

Zie verder:
Johan´s foto´s van dit tripje
Stukje op Michiel´s site
Phebo´s foto´s

Ik bedacht me dat ik nog niet verteld had waar ik nu precies zit. Of wat ik hier doe.

Ik loop op het moment stage bij Dupont, een groot chemie bedrijf. Ze doen ook een hoop onderzoek, dit wordt voor een groot gedeelte gedaan in Wilmington, DE. Wilmington is voor Dupont grofweg wat Eindhoven voor Philips is. Alles heet hier ongeveer Dupont: Er is een Dupont ziekenhuis, Dupont Country club, Dupont Road, Dupont Street, Dupont Elementary School etc… Het bedrijf Dupont heeft er allerlei kantoorgebouwen, industrie sites en de Experimental Station Laboratory, alwaar ik rondloop.

Dat rondlopen doe ik het grootste gedeelte van de dag in een mooi wit clean room overall, ofwel ´bunny suit´. Ik werk namelijk aan het printen op micron niveau van allerlei materialen, in de hoop mooie patroontjes te kunnen maken. Dit doen we met behulp van een soort stempel/druk techniek, waar ik verder niet over zal (mag) uitweiden.

Ik werk in een kleine groep van 5 personen, waaronder slechts 1 authentieke Amerikaanse. Daar buiten kun je hier met een hele hoop mensen vrij eenvoudig overleggen als je daar belang bij hebt. Tot nu toe werk ik veel samen met 1 van de post-docs.

Mijn huis woont ongeveer 6 km van m´n ´werk´, en op het moment fiets ik dat dus.

Hierbij een paar kaartjes, om een idee te geven waar ik zit. Voor een interactief kaartje kun je mn adres in Google Maps opzoeken.

Steve, een van de collega´s van Pat die ook bij het weekendje strand (en triathlon) was, vroeg me vorige week om een weekend in Washington D.C. te gaan sight-see-en. Dat leek me een erg goed idee! Kelly, de vriendin van Steve, werkt nog 2 weken in Washington en komt daarna weer naar Wilmington. Tot dan heeft ze de beschikking over een appartement met verschrikkelijk cool uitzicht: Het appartement bevindt zich namelijk in hartje ´D.C.´ op de 21e floor. (Voor NL begrippen dus de 20e verdieping, of beter de 19e, omdat ze hier de 13e floor overslaan…).
Dat betekent: uitzicht op het Pentagon, the US Capitol building, the Washington Monument (al snel omgedoopt tot ´the big stick´), Reagan Intl. Airport, the Charles River etc.
Behalve Steve en Kelly waren ook zijn collega Eric en vrouw Katie van de partij.

Zoals bovengenoemd lijstje al enigszins aangeeft is er veel te doen en te bekijken in deze stad. In het centrum bevindt zich de ´National Mall´, een soort groot langerekt grasveld met aan de ene kant het Washington Monument, aan de andere kant het US Capitol building. Er tussen in en omheen bevinden zich een hele hoop musea. Ook hebben de amerikanen er een hele zut monumenten neergezet om te laten zien hoe cool ze wel niet zijn! Op metro afstand heb je ook nog de zoo.

Het mooie aan al deze musea en zoo is dat het gratis is. En er is genoeg om dagen rond te kijken. Wij hebben eerst gekozen voor de zoo, om 2 mooie panda beren te zien, yeah. Helaas werden we daar door lichte regen verdreven. Vervolgens was het National Air and Space Museum aan de beurt, wat erg leuk was. Hier was een aardige collectie vliegtuigen, raketten en een heuze Apollo maanlander uitgestald. Toen bleek dat het eerste vliegtuig dat van de US east coast naar west coast kon vliegen van neerlandse makelij was kwam er stiekem toch een vleugje vaderlandse trots bij me op!
Als laatste was de ´National gallery of art´ aan de beurt. Dit bestaat uit 2 erg mooie gebouwen, en er zijn aardig wat grote werken te zien. Helaas was dit al aan het einde van de dag en was vooral het Amerikaanse gedeelte van ons gezelschap er enigszins zat van. Tijd voor een hapje eten en bar dus!
Een kleine selectie foto´s: