Johan in de Steets

Pa en ma misten zoonlief kennelijk nogal, en het leek hen ook vooral leuk om een roadtrip in de USA te maken. Mooie gelegenheid dus om 2 weken Grijpskerk, Nederland en een heel continent achter zich te laten en naar Wilmington af te reizen!

Toen de drukte in Grijpskerk even achter de rug was, waren de tickets zomaar geboekt: 19 oktober kwamen ze dan ook aan in Philadelphia. Een aardig ruime en splinternieuwe Chevrolet stond op het vliegtuig klaar om voor de komende twee weken voor vervoer te zorgen.

Vrijdags kon ik ze rondleiden op het DuPont terrein, wat niet helemaal zonder meer kan. Erg fijn dat we daar dus toestemming voor gekregen hadden. Erg leuk om ze kennis te laten maken met mn huidige collega´s! De rest van de dag in Philadelphia rondgelopen, om ´s avonds een hotel in Washington DC te boeken.

´D.C.´ was namelijk de bestemming voor het weekend. ´s Ochtends eerst nog even bij een aantal autodealers langsgeweest, wat ik erg kon waarderen. We hadden een mooi hotel vlakbij het Pentagon, dat een shuttlebus service had die elk half uur ging. Prima dus. Zondags hadden we de kans om een lijstje met mooie bezienswaardigheden die op de foto moesten af te werken. En verder in het indrukwekkende Holocaust museum geweest, en wat korter in het natuurmuseum en the national gallery of art (met een erg gave Dutch exhibition ).

Maandag ochtend was het dan weer afscheid nemen, na een erg geslaagd weekend! Ouders op naar New York, ik op naar DuPont.

Jawel, afgelopen vrijdag de 13e was het dan zover: Afreizen naar Boston per vliegtuig om daar met een stel hollanders in een SUV te stappen om bomen te bekijken (en mn telefoon te verliezen bleek later…). De piek van de foliage (qua kleur o.a.) in New England lag ongeveer op dat weekend, en dit leek ons een leuke gelegenheid daar eens rond te touren.

Het plan bestond al langer om Michiel de MIT student op te zoeken in Boston. Aangezien Gerwin en Phebo ook in deze stad zo´n 338 mile ten noorden van mij zitten, ontstond al snel het idee om er met z´n 4en op uit te trekken.

Na een vlucht(je) van 1,5 uur over o.a. een schitterend verlicht en herkenbaar Manhattan kwam ik aan in Boston, waar Gerwin en Phebo me stonden op te wachten. Zij moesten namelijk de auto huren, aangezien ze 25+ zijn (scheelt nogal in de prijs).
HELAAAS waren de al redelijk riante ´full size´ auto´s op, dus moesten we in een SUV. ´Of daar wel 4 personen in passen´ vroeg Phebo nog even voor de zekerheid. Ja dus

Na enige versnaperingen op vrijdag avond, zaterdag avond enigszins op tijd noordwaarts vertrokken richting New Hampshire. Erg mooie natuur daar, dus we hebben een flinke detour langs het Winnipesauke meer genomen. Om onze conditie te testen, zijn we ´eventjes´ mount israel opgelopen. Dat bleek toch wel een aardige klim, maar het uitzicht was dat absoluut waard!
Zondag´s was het dan tijd voor de ´100 most scenic miles´ route, die Phebo van een collega had gekregen. Dit was een rondje vanaf het plaatsje van ons hotel, langs een aanta bezienswaardigheden en gewoon een erg mooie route qua natuur. Onderweg hebben we Mount Washington beklommen, met de auto deze keer. Deze berg is bijna 2000 meter, de hoogste van het gebied. Dat betekent dat de bomen veranderen van eiken en dergelijke tot naaldbomen die steeds kleiner worden. Op het laatst zijn het alleen nog wat kale rotsen.
Het laatste stuk van de route was de wereldberoemde Kancamagus Highway, een erg mooi stukje weg door bossen, met hier en daar een schitterend uitzicht, en langs een riviertje. (die rivier heeft vast ook een mooie indianenaam).

´s Avonds bij terugkomst in Boston nog ff een hapje gegeten, en toen was daar het afscheid van Gerwin en Phebo (´O! We moeten hier uit de metro! Tot ziens!!´). Met Michiel per ongeluk een buikdansoptreden bijgewoond, en nog even de coolste blueskroeg van Cambridge ontdekt.

De laaste dag een beetje over het MIT terrein rondgelopen en naar de ´body worlds 2´ tentoonstelling geweest. Dit is een vrij indrukwekkende tentoonstelling van een gekke Duitser die lijken geplastificeerd heeft en in educatieve/kunstzinnige poses neer heeft gezet. Het klinkt enigszins luguber, maar dat viel erg mee, het was heel interessant. Erg boeiend om dat te kunnen zien, normaal moet je daar geneeskunde voor studeren.

Na ff vlot wat Aziatisch eten naar binnen gewerkt hebben was het tijd om mn tandpasta en douchegel in te leveren op het vliegveld… Terug naar Delaware!

Zie verder:
Johan´s foto´s van dit tripje
Stukje op Michiel´s site
Phebo´s foto´s

Ik bedacht me dat ik nog niet verteld had waar ik nu precies zit. Of wat ik hier doe.

Ik loop op het moment stage bij Dupont, een groot chemie bedrijf. Ze doen ook een hoop onderzoek, dit wordt voor een groot gedeelte gedaan in Wilmington, DE. Wilmington is voor Dupont grofweg wat Eindhoven voor Philips is. Alles heet hier ongeveer Dupont: Er is een Dupont ziekenhuis, Dupont Country club, Dupont Road, Dupont Street, Dupont Elementary School etc… Het bedrijf Dupont heeft er allerlei kantoorgebouwen, industrie sites en de Experimental Station Laboratory, alwaar ik rondloop.

Dat rondlopen doe ik het grootste gedeelte van de dag in een mooi wit clean room overall, ofwel ´bunny suit´. Ik werk namelijk aan het printen op micron niveau van allerlei materialen, in de hoop mooie patroontjes te kunnen maken. Dit doen we met behulp van een soort stempel/druk techniek, waar ik verder niet over zal (mag) uitweiden.

Ik werk in een kleine groep van 5 personen, waaronder slechts 1 authentieke Amerikaanse. Daar buiten kun je hier met een hele hoop mensen vrij eenvoudig overleggen als je daar belang bij hebt. Tot nu toe werk ik veel samen met 1 van de post-docs.

Mijn huis woont ongeveer 6 km van m´n ´werk´, en op het moment fiets ik dat dus.

Hierbij een paar kaartjes, om een idee te geven waar ik zit. Voor een interactief kaartje kun je mn adres in Google Maps opzoeken.

Steve, een van de collega´s van Pat die ook bij het weekendje strand (en triathlon) was, vroeg me vorige week om een weekend in Washington D.C. te gaan sight-see-en. Dat leek me een erg goed idee! Kelly, de vriendin van Steve, werkt nog 2 weken in Washington en komt daarna weer naar Wilmington. Tot dan heeft ze de beschikking over een appartement met verschrikkelijk cool uitzicht: Het appartement bevindt zich namelijk in hartje ´D.C.´ op de 21e floor. (Voor NL begrippen dus de 20e verdieping, of beter de 19e, omdat ze hier de 13e floor overslaan…).
Dat betekent: uitzicht op het Pentagon, the US Capitol building, the Washington Monument (al snel omgedoopt tot ´the big stick´), Reagan Intl. Airport, the Charles River etc.
Behalve Steve en Kelly waren ook zijn collega Eric en vrouw Katie van de partij.

Zoals bovengenoemd lijstje al enigszins aangeeft is er veel te doen en te bekijken in deze stad. In het centrum bevindt zich de ´National Mall´, een soort groot langerekt grasveld met aan de ene kant het Washington Monument, aan de andere kant het US Capitol building. Er tussen in en omheen bevinden zich een hele hoop musea. Ook hebben de amerikanen er een hele zut monumenten neergezet om te laten zien hoe cool ze wel niet zijn! Op metro afstand heb je ook nog de zoo.

Het mooie aan al deze musea en zoo is dat het gratis is. En er is genoeg om dagen rond te kijken. Wij hebben eerst gekozen voor de zoo, om 2 mooie panda beren te zien, yeah. Helaas werden we daar door lichte regen verdreven. Vervolgens was het National Air and Space Museum aan de beurt, wat erg leuk was. Hier was een aardige collectie vliegtuigen, raketten en een heuze Apollo maanlander uitgestald. Toen bleek dat het eerste vliegtuig dat van de US east coast naar west coast kon vliegen van neerlandse makelij was kwam er stiekem toch een vleugje vaderlandse trots bij me op!
Als laatste was de ´National gallery of art´ aan de beurt. Dit bestaat uit 2 erg mooie gebouwen, en er zijn aardig wat grote werken te zien. Helaas was dit al aan het einde van de dag en was vooral het Amerikaanse gedeelte van ons gezelschap er enigszins zat van. Tijd voor een hapje eten en bar dus!
Een kleine selectie foto´s:

De staat Delaware waar ik zit grenst aan de oostkant aan de atlantische oceaan, en heeft daar een paar mooie stranden. Een daarvan is Rehoboth beach, alwaar we het afgelopen weekend met ongeveer 10 mensen gezeten hebben. Mijn roomie Pat had me uitgenodigd mee te gaan met een reeds geplande trip met een aantal vrienden/collega´s van hem.
Aanleiding was de deelname van 3 mensen aan een triathlon die daar gehouden werd. Voor deze arme stakkers betekende dat opstaan om 6 uur, een halve mile zwemmen (in de oceaan), 7 mile fietsen en 3 mile rennen. Voor ons, als toeschouwers slechts om 6 uur opstaan. Een en al was best indrukwekkend, ook omdat er zo´n 900 mensen meededen.

Om niet in een kartonnen doos te hoeven slapen, was er een aardig huis gehuurd. Dit was een aardig groot vakantiehuis, opzich voorzien van alle luxe. De kelder van het huis, was o.a. enigszins dubieus voorzien van een slaapkamer met pantermotief. Groot pluspunt was dat er achter het huis een ´hot tub´ was, waar ´s avonds in gerelaxed kon worden!
Voor de rest was het verrassend mooi weer, dus konden we van de zon genieten op het strand en een potje football spelen. ´s Avonds was het tijd om de lokale eettentjes, en daaropvolgend de lokale bars te bezoeken. Erg gezellig allemaal!

Zo, er zit alweer meer dan een week op sinds de laatste post! De tijd gaat vlot hier.

Zoals bekend is football, baseball en basketball hier vrij populair. Voor football is er een professionele league (de NFL), maar het competetive volk hier heeft ook een competitie voor de teams van de verschillende colleges. Het seizoen voor dit ´College Football´ is sinds vorige week van start, en laat mijn roomie (and friends) dit nou erg leuk vinden.

Afgelopen zaterdag was er een wedstrijd tussen Penn state University en het heftig katholieke Notre dame (spreek uit, zo plat als je kan: nootre deeeeem), en dit was reden genoeg om af te reizen naar Philadelphia om dit in de kroeg te bekijken. En met ons een hele hoop andere hooligans, die allemaal voor Penn State waren. Erg leuk om het enorme gejuich van deze koppige fans te horen als er een goeie move gemaakt wordt door een Penn state speler. Jammer voor hen, dat ze toch keihard ingemaakt werden. Al met al een leuke light-beer-drink-ervaring!

De rest van de week was het weer clean room tijd! Ik als koppige Nederlander op mn fietsje (dat ongeveer net zo oud is al ik) naar Dupont, alle anderen met d´oto. De enkele fietser die ik tegenkom, heeft meteen een peperdure fiets, hippe helm en uberhippe kleren.
Het is erg leuk om met post-doc Hee Hyun op te werken. Hij leert me in hoog tempo hoe alles in deze cleanroom gaat, en voor de lunch neemt hij me mee naar eettentjes in de buurt.

De volgende dag meteen naar Dupont gegaan, om direct maar in het ritme te komen. Pat kan me gelukkig afzetten, iets wat wel erg fijn is. Het is best vervelend om hier zo zonder fiets, auto en openbaar vervoer te zitten. En met de benenwagen naar Dupont is toch echt te ver.

De kennis making met Dupont was erg leuk. Ik werd direct aan allerlei mensen voorgesteld, waarvan ik maar de helf van de namen kan onthouden. Het lab is erg cool, vooral omdat het eigenlijk maar door 5 mensen gebruikt gaat worden. In november is het de bedoeling dat ´we´ gaan verhuizen naar een nieuwer gebouw, waar ook een splllik splinternieuwe class 100 cleanroom inkomt!

´s Ochtend rijdt Graciela nog een stukje met me door de omgeving, om me een beetje kennis te laten maken met het stadje. We komen langs super grote huizen, die zelfs voor de begrippen hier vrij fors zijn. Opvallend is dat je geen kip, hond etc op straat ziet. ´s Middags met Hee Hyun de cleanroom in (in volledige outfit) om alvast te oefenen.

Hoogtepunt van de vrijdag was het diner met de hele groep bij Graciela thuis. Nobel prijs winnaar Horst Störmer en tevens vriend van Graciela was daar ook bij. Zeer goed diner in een erg ontspannende sfeer!

Het weekend was vrij relaxed. Zaterdag en zondag was ik alleen, Pat ging naar een bruiloft. Was kennelijk gezellig, want zondag middag was hij goed brak… Ik had dus mooi tijd om de geleende laptop van Bernadette op orde te krijgen, en wat achterstallig website werk te doen.

Maandag ben ik eens even op de fiets van Pat erop uit geweest. Volgende week krijg ik mn eigen race exemplaar (die mag ik zolang van Graciela lenen). Fietsen kan hier redelijk. Het verkeer is druk en het landschap niet zonder heuvels, maar de snelste weg naar Dupont is goed te doen (~ 5km). In de winter kan het toch nog wat problemen geven, omdat het dan koud kan worden, maar vooral omdat er aardig wat sneeuw kan vallen… Ik wil dus even bekijken of ik toch niet een auto (lees: dikke dodge of toch maar zuinige japanner) ga kopen.

Hierbij een kleine samenvatting van de eerste dag. ´s Ochtends veel te vroeg, namelijk om een uur of 5, vertrokken we naar Schiphol. ´We´ zijn hier Bernadette en Else, en natuurlijk degene die op het vliegtuig gezet werd. De rit ging voorspoedig zodat we erg ruim in de tijd zaten. Bij het inchecken bleek dat de vlucht ook nog 2 uur vertraging had, dus we hadden ruim de tijd om de compensatie in de vorm van consumptiebonnen op te maken. Na een toch wel enigszins emotioneel afscheid met een brok in de keel door de douane.

Na zon 8 uur naast een Oekrainsche dame gezeten te hebben die (volgensmij) nauwelijks engels sprak, kwam ik aan op Philadelphia INT. Hoewel anderen hier minder goede ervaringen met de douane e.d. hebben gehad , ging dit erg vlot. Erg leuk was dat mijn begeleidster Graciela hier klaar stond met de bie em dobbel joe om me naar mn nieuwe onderkomen te brengen.

Dit nieuwe onderkomen is een klein huisje wat ik samen met roomie Pat, die toevallig ook bij Dupont werkt, deel. Gelukkig bezorgen ze in de steets ook pizza´s dus hoeven we geen honger te lijden de eerste avond. Na een beetje geklets met de nieuwe huisgenoot, toch maar enigszins vroeg op bed, want de slaap begint toch wel te komen.

Zo, hierbij de eeste post op deze nieuwe, frisse pagina! Ik wilde niet zo´n gare ´waarbenjij.nu´, dus moest ik opzoek naar iets anders. Gelukkig zijn er genoeg alternatieven, waarvan Wordpress de eerste was die ik probeerde. En dat ging supervlot en bevalt prima!

Ik ben zelf geen die-hard blog-lezer, vandaar dat ik eerst ook niet echt van plan was zelf een te gaan bijhouden. Nu lijkt het me toch wel aardig, ook om voor mezelf een soort dag/week boekje bij te houden. En het scheelt natuurlijk steeds hetzelfde verhaal tikken!